Narzędzia

Średnie ruchome
Wstęga Bollinger’a
MACD – zbieżność i rozbieżność średnich ruchomych
Oscylator stochastyczny
Liczby Fibonacciego w Teorii Fal Elliota
Polecamy:
biuro rachunkowe bydgoszcz giełda projekty garazy pranie dywanów warszawa


Liczby Fibonacciego w Teorii Fal Elliotta

Teoria fal Elliotta mówi, że rynek podlega powtarzającemu się ruchowi w postaci pięciu fal w górę, po których następuje trójfalowy spadek. W teorii tej określone sekwencje fal występujące na rynku da się sprecyzować i odnieść do przyszłych zachowań rynku. Według Elliotta rynek porusza się zawsze w określonych sekwencjach ruchów, a prawidłowe ich odczytanie pozwala przewidzieć dalsze jego zachowanie. Według Elliotta pierwsze pięć fal jest skierowane w kierunku zgodnym z głównym trendem, po czym następuje ruch trzech lub również pięciu fal w kierunku przeciwnym do kierunku głównego trendu. Małe fale wiążą się w takie grupy tworząc główne fale, które z kolei powiązane ze sobą tworzą podobne układy w większym przedziale czasowym.


Rysunek 22. Fale Elliota.

Jak widać na rysunku (Rysunek 22) poszczególne sekwencje fal są powiązane ze sobą tworząc sekwencje wyższego stopnia. Warto w tym miejscu powiedzieć, że najważniejszą role w teorii Elliotta stanowi płynność rynku, która generowana przez dużą ilość handlujących powoduje, iż teoria fal Elliotta opisuje poniekąd psychologię handlujących i wpływ, jaki ma ona na sytuacje na rynku. Jako że forex jest jednym z rynków o największej płynności, rozpoznanie poszczególnych układów fal jest tutaj łatwiejsze niż na mniej płynnych rynkach.

Mniej więcej połowa pierwszej fali stanowi część procesu formowania się podstawy przyszłego trendu i często wydaje się jedynie chwilowym odbiciem po bardzo głębokich spadkach. Pierwsze fale są zazwyczaj najkrótsze spośród wszystkich pięciu fal. Czasami są bardzo dynamiczne, zwłaszcza jeśli powstają w ramach głównych formacji odwrócenia trendu.

Druga fala zazwyczaj zmiata całą pierwszą falę bądź jej większość. Fakt, że zatrzymuje się jednak na ogół powyżej punktu wyjścia fali pierwszej jest przyczyną powstawania wielu znanych formacji, takich jak podwójne lub potrójne dna oraz odwrócona formacja głowy i ramion. Nowe pozycje otwierają najczęściej inwestorzy instytucjonalni, zaś „drobni” gracze zamykają je ze stratą , gdyż przyzwyczaili się wcześniej do długotrwałego trendu spadkowego

Trzecia fala jest zwykle najdłuższa i najbardziej dynamiczna, jednak na niektórych rynkach może wyglądać to trochę inaczej. Przerwaniu linii szczytu fali pierwszej towarzyszą wszelkiego rodzaju „przełamania” i „wybicia” oraz sygnały kupna z teorii Dowa (teoria ta wykracza poza obszar niniejszej pracy). Praktycznie wszystkie systemy analizy technicznej oparte na badaniu trendu wykazują już w tym momencie obecność „rynku byka”. Podczas tej fali notuje się największy wolumen i coraz częściej pojawiają się luki. Nic zatem dziwnego, że właśnie trzecia fala jest najczęściej falą wydłużoną. Trzecia fala nigdy nie jest najkrótszą falą w pięciofalowym ruchu wzrostowym. W tym czasie nawet wskaźniki gospodarcze przedstawiają się już bardzo dobrze.

Czwarta fala jest zazwyczaj formacją złożoną. Podobnie jak fala 2 ma ona charakter korekty lub fazy konsolidacji, ale zwykle różni się od niej strukturą. Podczas czwartej fali formują się na ogół trójkąty. Jedna z nienaruszalnych zasad teorii Elliotta mówi, że dno fali czwartej nigdy nie znajduje się poniżej szczytu fali pierwszej. W przeciwnym wypadku należałoby zmienić oznaczenia fal. Na rynku walutowym fala piąta jest zwykle mniej dynamiczna niż fala trzecia. Na rynkach towarowych bywa natomiast często falą najdłuższą. Właśnie podczas tej fali wiele wskaźników technicznych przestaje nadążać za ruchami cen. Również wówczas na rozmaitych oscylatorach uwidaczniają się różne dywergencje ostrzegające przed możliwością odwrócenia trendu. Jeżeli jednak fala 5 nie przekracza poprzedniego szczytu, wówczas następuje prawdziwe załamanie się rynku byka i następujące teraz zniżki będą bardzo dynamiczne, co pokazano na rysunku (Rysunek 22).

Fala A jest zwykle mylnie interpretowana jako zwykła korekta trendu wzrostowego. Przecież wszyscy przyzwyczaili się wcześniej do ciągłych wzrostów. Do tej pory każdy spadek należało wykorzystywać do otwarcia pozycji na wzrosty, więc i tym razem drobni inwestorzy to robią. Wszystkie tytuły w gazetach zachęcają ludzi do kupowania, prognozując kolejne rekordy na giełdzie. Tymczasem teoria Elliotta mówi o początku korekty. Prawdziwy charakter fali A zdradza jednak najczęściej jej pięciofalowa struktura. Zauważywszy już podczas poprzedniej zwyżki szereg dywergencji na oscylatorach czujny analityk może teraz dostrzec zmianę w wielkościach wolumenu. Większy wolumen występuje teraz przy zniżkach, choć nie jest to warunek konieczny.

Większość inwestorów daje się na nią nabrać na fale B. Tymczasem stanowi ona tylko odbicie w górę w ramach trendu spadkowego. Przebiega zwykle przy niewielkim wolumenie i bywa ostatnią szansą na zamknięcie długoterminowych pozycji i okazją do krótkoterminowych spekulacji. W zależności od rodzaju tej fali korygującej, zwyżki mogą sięgnąć poprzedniego szczytu (tworząc podwójny szczyt) lub nawet przekroczyć go, po czym trend spadkowy jest kontynuowany. Większość inwestorów sądzi o dalszym trwaniu trendu wzrostowego i wpada w pułapkę fałszywej fali B ! Duzi inwestorzy instytucjonalni wykorzystują tę falę do pośpiesznego zamykania pozycji.

Fala C nie pozostawia już żadnych wątpliwości, że trend wzrostowy już się zakończył. Często spada (zależy to od jej rodzaju) poniżej dna fali A, czemu towarzyszą wszelkiego rodzaju techniczne sygnały sprzedaży. Wytyczając wówczas linię trendu pod dnem fali czwartej i dnem fali A otrzymujemy nieraz kształt głowy i ramion. Na rynku trwa prawdziwa panika, większość inwestorów dopiero teraz zaczyna dostrzegać prawdziwy trend spadkowy i panicznie zamyka pozycje. Panika oznacza najczęściej przynajmniej chwilowy koniec spadków, a później rozpoczęcie nowej fazy cyklu.

Fale korygujące są najczęściej trójkątami, nigdy piątkami (z wyjątkiem trójkątów). Wyróżnia się cztery grupy fal korygujących: zygzaki, fale płaskie, trójkąty oraz podwójne i potrójne trójki. Fale korygujące należy odróżniać od fal impulsu.

Aby w pełni zrozumieć działanie teorii fal Elliotta musimy poznać jaką rolę odgrywa w niej wprowadzony współczynnik wynikający z ciągu Fibonacciego. Ciąg Fibonacciego to nic innego jak ciąg liczb, z których każda następna jest suma dwóch ją poprzedzających. Jak wynika z powyższego ciąg ten jest tworzony według zasady: Ciąg liczb Fibonacciego wygląda zatem w następujący sposób: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377 Nie byłoby w nim nic niezwykłego, jednak z obserwacji zmian towarzyszącym kolejnym liczbom, zauważyć można co następuje:

Podstawowa formacja fal dzieli się zawsze tak jak liczby Fibonacciego. Pełny cykl obejmuje osiem fal: pięć w górę i trzy w dół, a wszystko są właśnie liczby ciągu. Na gruncie teorii Elliotta najczęściej stosowane są następujące proporcje Fibonacciego:


Rysunek 23. Zniesienia Fibonacciego na wykresie świecowym

projekty domów stomatolog wrocław
zwrot podatku Praca Koszalin Transport i spedycja, a Transport Niemcy to nasza specjalizacja porady prawne kraków